PRACOWNIA   
ARTYSTYCZNYCH  STRON

Opublikowano  15 -05-2013

Artyści z Kolekcji   ( K O L E K C J A )

(5)  Valery Tsagaraev

           Edward Stachura napisał: „Wszystko jest poezją (…) jest przepięknym wierszem, tyle, że nie zapisanym na papierze”. Wystarczy zatem mieć otwarty umysł, by wokół siebie dostrzec i zachwycić się nie tylko poetyckim brzmieniem, ale i niesamowitymi dziełami plastycznymi, które czekają gdzieś na starym drzewie, budynku, popękanej płycie chodnikowej, słupie czy zardzewiałych blaszanych drzwiach od opuszczonego  magazynu. To „gotowce” stworzone przez Naturę lub Czas. Emocjonalna siła struktury tych zazwyczaj niezauważalnych a wszechobecnych kompozycji, wrażliwego człowieka przyprawi o dreszcz. A tym wrażliwcem jest artysta. Poeta, muzyk, malarz, grafik lub rzeźbiarz, który potrafi nie tylko patrzeć, ale i zobaczyć. Nie tylko słuchać, ale usłyszeć. Dostrzec, i tak jak dawniej artyści dążyli do piękna poprzez naśladowanie natury, tak i dziś obrazy z założenia abstrakcyjne w gruncie rzeczy mogą być oparte zarówno na wrażeniach wzrokowych jak i wnikliwej obserwacji bardzo realistycznych rzeczy.
         Taką wnikliwą obserwację i wrażliwość na wszechobecność sztuki dostrzegam u rosyjskiego artysty Valery’ego Tsagaraeva. Niezwykła technika, za pomocą której tworzy on kompozycje (chodzi głównie o akwarele i techniki mieszane po 2010 roku), w niesamowity sposób imituje różne tekstury: zarysowaną, podziurawioną i zardzewiałą blachę, (The road east, Memory), fakturę tynku czy kamienia (Footpaths II, z serii Danae). Artysta, umiejętnie działając na efektach, poprzez kładzenie plam, zakrapianie, kreskowanie, buduje daną kompozycję. Obrazy bardziej kojarzą się z grafiką niż akwarelą, a emanując swą formą  - surowością struktury, szlachetną wręcz monochromatyczną kolorystyką, przemyceniem architektonicznego rysunku  - zachwycają całością. Temat czy wkomponowane konkrety – jak zarysy budynku w przypadku The captivated city albo łódki z East Coast schodzi niejako na drugi plan. Pomimo owych sugestii przedmioty nie zakłócają odbioru dzieła jako abstrakcji, zaś „realizm” czyta się jedynie na poziomie materii, tekstury (nie jako budynek, ale jako materiał, z którego powstał).
          Władysław Strzemiński w „Teorii widzenia” stwierdził, że realizm jednej epoki nie jest realizmem drugiej. Tym samym abstrakcje Valery’ego Tsagaraeva, poprzez swą materię, stają się bardzo realistyczne, pomimo tego, że konstrukcja dzieła teoretycznie mogła mieć inne założenia. Istota inspiracji twórczej została osiągnięta dzięki bogatej wyobraźni, obserwacji i umiejętnościom technicznym, ponieważ bazując na wrażliwości można dojść do prawdy artystycznej.

© www.artystycznestrony.pl i Barbara Szal-Porczyńska